Bezonken rood

wunderful, shocking, painful

ik heb nog nooit zo traag een boek gelezen ...ik las en herlas. ik liet iedere woord bezinken in mijn hoofd ..bezonken rood. hard maar wondermooi.

Amai. Als dat geen goed boek is. Het gaat over Jeroen Brouwers' jeugd in een Japans concentratiekamp tijdens WO II. En over zijn relatie met zijn moeder, die hier lelijk door is aangetast. Een hard boek, nee, een keihard boek.

Feiten of fictie? De vraag doet er eigenlijk niet toe als een moeder-zoon relatie wordt beschreven. Sterk.

Waarom schrijven schrijvers pas over hun moeder als die overleden is? Ik vond het goed, ik had het moelijk om me soms door de herhalingen te worstelen. Het was altijd mooi als er nieuwe herinneringen plots verteld werden. Die lezen dan weer zo weg.

In ieder geval, brouwers kan schrijven. Al is het het stilaan duidelijk dat al zijn personages in al zijn boeken, Brouwersklonen zijn.

By far my favourite novel by Brouwers. I will always remember this.

53 Pagina's ver en nog altijd gezeik over zijn moeder en zijn vriendinnetje en zijn angstjes... zo beklijvend vind ik het niet.

De passages over de japanse kampen zouden huiveringwekkender kunnen zijn mocht hij niet zo een afstandelijk standpunt innemen. Hij was een kind en kon amper de gruwel bevatten, maar dan kun je ook niet verwachten dat hij de malaise pakkend kan overbrengen.

Nadat ik het boek volledig heb gelezen, moet ik zeggen dat er pakkende passages zijn, maar dat het echt niet het boek is waar iedereen kippenvel van krijgt.

Een boek dat je kippenvel bezorgt!